Vrijwilligerswerk met vluchtelingen in Lesvos: het begin

De zee op 2 minuten afstand van het Shower Power huis

Voor het eerst ever ging ik ergens niet totaal onvoorbereid naartoe. Ik heb me ingelezen en ben documentaires gaan kijken over de situatie... Het vluchtelingen drama dat vanaf 2015 al heftig aan de gang is. 7 Mei had ik een enkeltje Lesbos, een van de Griekse eilanden waarnaar duizenden vluchtelingen de overstak begingen.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met een reep pistache chocolade aan mijn rechterzijde en de geluiden van de zee, klotsend tegen de waterkant aan mijn linker, denk ik na over het Griekse leven. Nouja, van wat ik er tot nu toe van heb gezien. Afgelopen maandag ben ik aangekomen in Lesbos, een van de grootste eilanden van Griekenland.

Ik voelde me gelijk happy om hier te zijn. Omgeven door water (heb je al snel op een eiland), een blauwe lucht en een zonnetje dat net aan het zakken was. Het leven leek zo mooi. Maar ik was hier niet voor een relax vakantie. Lesbos is een bekend toeristisch eiland, voor zowel Nederlanders als Grieken. Maar sinds eind 2015 staat het ook wel bekend als het eiland waar vluchtelingen met zovelen aankwamen met rubberbootjes. Mensen die vluchtte landen als Syrië,  Afghanistan en Irak waar de onrust en oorlog zo heftig werd dat ze geen andere uitweg zagen dan alles wat ze hadden achter zich te laten en te vluchten. Een van de routes was de gevaarlijke tocht over de Egeïsche Zee via Turkije naar Griekenland. Tot maart 2016 konden zij vanuit Lesbos met een groot schip richting Athene van waar ze hun weg naar de rest van Europa maakten. Nederland, Duitsland en Scandinavische landen waren hierin het meest populair. Maar in maart 2016 kwam er drastisch een einde aan dit alles. Van de een op de andere dag was het klaar. Geen bootjes meer aan de horizon van het Griekse eiland. In 2015 waren er dagen bij dat er 10.000 bijna letterlijk aanspoelden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar de Turkije-deal was nu gesloten. De deal hield in dat Turkije de grens op slot deed. Europa zou Turkije veel geld geven zodat Turkije de vluchtelingen zou opvangen en per ieder Europees land zou een x aantal vluchtelingen per jaar selecteren en opnemen. Of het geld die kant op is gegaan weer ik niet, maar wel dat er nauwelijks vluchtelingen onze kant op kwamen. Veel asielzoeker centra's in Nederland staan dan ook voor een groot deel leeg. En de situatie in Turkije is vreselijk. Waar het in de kampen in Lesbos ook niet best is krijgen ze hier nog wel iets van een onderdak en een klein budget. In Turkije wonen veel op de straat.


In ieder geval... Vanaf maart 2016, geen mensen legaal meer richting Europa. Er kwam een strenge kustwacht. Vanaf die dag komen er nog maar heel af en toe bootjes deze kant op. Alleen s' nachts durven mensen het nog om met een bootje deze kant op te komen. Gemiddeld 100 per dag (zie tabel). Er staan NGO's / organisaties hier in Lesbos 's nachts op de wacht om in de verte te turen of ze iets zien van licht of mensen horen schreeuwen.

Over de overtocht zelf. Mensensmokkelaars hebben grote verhalen. Ze maken beloftes

dat het goede boten zijn en je ruimte hebt in de oversteek. Dat je er in 10 minuutjes

bent. Hiernaast zie je een foto van de overkant. Dit is Turkije. Lijkt inderdaad erg

dichtbij maar als je je beseft dat het 20 kilometer is, in de nacht met te veel mensen op

een rubber bootje en je kunt niet zwemmen... Kun je je voorstellen wat een trauma het

voor velen moet zijn geweest. Ze betalen zo'n 800 euro per persoon om zich door de

smokkelaar op de boot te zetten en wanneer ze er achter komen wat voor een gevaar te

gemoed gaan; een oversteek op zee van een uur met te veel mensen op 1 rubber bootje,

is het te laat. Geen weg meer terug, alleen maar die richting de zwarte zee.

Eenmaal in Lesbos aangekomen worden ze in principe gebracht naar het grootste vluchtelingenkamp hier: Moria (klik voor foto serie). Er zijn geen precieze cijfers, er zouden tussen de 5.500 en 9.000 mensen in dit kamp leven. Zieken en vrouwen worden soms in een ander kamp Karratepe zoals gebracht, zo'n 15 kilometer verderop. Dit wordt bestuurd door de gemeente zelf en daar hebben ze geluk mee. Mensen hoeven niet in tenten te slapen maar hebben containers, en de douches en toiletten zijn enigszins geregeld. Dit in tegenstelling tot Moria. Het kamp is gemaakt voor 2.000 mensen en de voorzieningen zijn voortdurend vies. Als er al licht is, het water warm voor een douche of überhaupt er water stroomt. Vele leven met hun gezin van 3/ 4/ 5 mensen op 2 bij 2 op een kleedje op de grond, de tent delend met nog 3 familie. Ook in de winter, toen het een week sneeuwde. In een zomertentje.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

En misschien nog wel het meest treurige; het is een redelijk uitzichtloze situatie. Ze zijn niet welkom in Europa en moeten op dit moment zo'n 1,5 jaar wachten tot ze aan de beurt zijn om een gesprek te hebben met iemand die gaat over de toelating in Europa. En tot die tijd hebben ze maar te dealen met de situatie. En daar kom IK in het plaatje!

Waar in zelf al jaren de mooiste avonturen heb beleefd overal rond de wereld (Zuidoost Azië, Australie, Oeganda en Portugal) vond ik het nu tijd om wat terug te doen in het leven. Er zijn honderden, wel duizenden projecten en plekken waar ik terecht kon, maar ik koos voor Lesbos en de grootste stoom vluchtelingen die hier naartoe kwamen: uit Syrië (40%) en Irak (22%).

Of eigenlijk koos ik bewust voor vluchtelingenwerk met mensen uit deze regio. Van wat ik er van wist hadden zij ook een goed draaiende economie, zijn er ook veel mensen met die studeren en (goede) jobs hadden en is hier door de oorlog tussen overheid, burgers en organisaties als ISIS en Hezbollah een einde aangekomen. Ik heb zo met ze te doen omdat ze beter weten. Omdat ik het had kunnen zijn die in 1 klap alles kwijt is en ook ergens met open armen ontvangen wil worden.

 

"Ik heb zo met ze te doen omdat ze beter weten;
omdat ik het had kunnen zijn die in 1 klap alles kwijt is"


 

Nu hebben ze het warm welkom al gemist. Dat is een grote mislukking geweest waar we als Europa ons diep voor moeten schamen. Maar goed, hier kan ik niets aan veranderen. Voor me uit kijken, dat kan wel. Wat kan ik nu doen?

Dat maakte me eigenlijk niet uit, ik wilde ergens heen waar ze mijn hulp hard kunnen gebruiken. Ik ga er niet zozeer heen om mijn eigen leven te verreiken of mijn tijd met 'iets goeds' te vervullen. Beide deed ik ook vorig jaar met mijn gele Volkswagen busje toen ik lekker door Portugal reed en hier en daar een golfje meepakte. Was errug leuk en zeker goed voor mezelf, maar nu wil ik ten dienste van anderen aan de slag gaan. Goed werk verrichten. Het was nogal lastige missen om uit de vele top organisaties (momenteel hier zo'n 40 actief) eentje te vinden die het beste aansluit bij mijn behoeftes en kwaliteiten. Maar via via kwam ik uit bij Shower Power, hier zochten ze nog een coördinator voor een maand of twee. Shower Power is een Nederlandse organisatie dat is opgericht door 3 Nederlanders (Dinne, Liesbeth en Pieter) die naar jarenlang vluchtelingenwerk op het eiland het niet meer aan konden zien dat er maar geen fatsoenlijke plek was om je te douchen. Dus richtte ze het zelf maar op. De toppers.

Shower Power bestaat pas sinds februari 2018 en al was de insteek ook een dag voor mannen te hebben, is het inmiddels een badhuis voor vrouwen en hun kinderen. Het is niet alleen een plek waar ze zich kunnen douchen, maar ook een plek om te relaxen, waar ze hun hoofddoek kunnen afdoen en met elkaar in ontspannenheid kunnen praten. Waar zij en hun kinderen kunnen knutselen, een kopje thee of sap drinken en soms schoon ondergoed krijgen, indien nodig en bij ons in voorraad. Op het moment hebben we 3 shifts waarbij dames staan te wachten en wij ze met een mini autootje ophalen en op en neer blijven rijden naar het huis met de 3 badkamers. Hetzelfde huis waar de vrijwilligers zoals ik ook wonen en slapen. Ongeveer 10 minuten rijden van kamp Moria.

Het is nu vrijdag en ik heb 3 volle dagen meegemaakt. En dan bedoel ik ook echt volle. Rond 9 uur in de ochtend

weg richting kamp Moria voor de eerste groep en rond half 5 de laatste shift terug naar kamp Moria brengen.

Ik geloof dat ik vandaag 5 keer retour heb gereden met elke keer 3 tot 5 mensen, vaak ook veel kinderen mee.

Na de laatste shift alles nog opruimen, netjes maken voor de avond en de volgende dag. En dat 6 dagen in de

week. Veel respect voor Pieter en Liesbeth die hier al enkele maanden dit dag in dag uit doen! Soms kom de zus

van Pieter, Dinne, om het stokje over te nemen of ze te ondersteunen, en verder zijn er ook met regelmaat

vrijwilligers. Op het moment zijn er naast mij nog twee en zij blijven ook nog 1,5 week, wat fijn is voor de

stabiliteit.

 

Ik zal proberen om met regelmaat wat te updaten, maar zoals je waarschijnlijk door hebt heb ik andere HEULE

belangrijke dingen aan mijn kop! We zijn 6 dagen in de week open maar ondanks het zwaar is door het intensieve

contact en de omstandigheden, het is erg mooi en dankvol 'werk'. Ik heb er zin in om er volledig mijn schouders

onder te zetten en van elke dag SAMEN het beste te maken.

Nou, dat was de niet zo korte introductie van de eerste dagen!

Binnenkort meer... Over de fantastische rijstijl van de Grieken, hoe het gaat om twee (Grieks en Arabisch)

talen tegelijk te leren en mijn meest ontroerende momenten :)
 

Stay well!

Ga naar Shower Power mocht je meer willen weten over de organisatie of een donatie willen doen.

Slechte situatie van vluchtelingen in de kampen

© Copyright Flying Fox - all rights reserved

  • Pinterest Flying Fox
  • Facebook - Black Circle
  • Instagram - Black Circle